Θα γνωρίσουμε δυο νέα ποιήματα του αγαπημένου λογοτέχνη Άρη Γεράρδη!
Μια μέρα θα σου ταχυδρομήσω τη σιωπή μου
Μια μέρα θα σου ταχυδρομήσω τη σιωπή μου:
τα κόκκινα αγκάθια, θα 'ναι πληγωμένος
έρωτας κι αμφιβολίες... Το καταπράσινο
φύλλωμα θα θυμίζει χριστουγεννιάτικο δέντρο,
θαλπωρή τζακιού και ομίχλη χειμώνα σε λιμάνι.
Ένα πλοίο θ’ αναχωρεί, υψώνοντας τελευταία στιγμή
τη σημαία του· κι αμέσως θα θυμηθείς
τους Σπανιόλους πειρατές που γνωρίσαμε
ένα βράδυ, μεθώντας στο καπηλειό.
Ούτε αυτή τη φορά τους ακολουθήσαμε·
μάς έμεινε όμως η «Τζένη των πειρατών»...
Καμιά φορά αναπολούμε τη φίλη μας Τζένη
και χαιρόμαστε γι’ αυτήν, που τρύπωσε
σ’ ένα όνειρο και γλύτωσε.
Ενώ εμείς, ακόμα παιδευόμαστε να σβήσουμε φωτιές
τα καλοκαίρια· ακόμα υπηρετούμε στο μπορντέλο
που μας έταξαν, χωρίς να βγάζουμε μιλιά.
Εγώ, γκαρσόνι, βουτώντας μέχρι το λαιμό στα νερά
για ένα υπερτιμημένο φιλοδώρημα τουρίστα·
κι εσύ, γκαρσόνα σε πισίνα, με τις γραμμές σου
τονισμένες με στενή φουστίτσα, να με τρελαίνεις
με τ’ αστεία φιλιά σου από μακριά... όπως σκύβεις
για το μπατσάκι στα οπίσθιά σου και το πουρμπουάρ
από έναν αναιδή, παρηκμασμένο...
Μετά, θα περιμέναμε αγκαλιά το καράβι μας,
όπως η Τζένη μας· αλλά κάτι σιώπησε μέσα μου.
Η χακί καμπαρντίνα
Ακινησία και σιωπή στο βασίλειο της μοναξιάς.
Λέω να γυρίσω στον αληθινό κόσμο πάλι.
Στις τζαμαρίες των μεγάλων καταστημάτων,
στα κολλημένα φανάρια των διασταυρώσεων,
στους υπέροχους ήχους των κομπρεσέρ
τα μεσημέρια… κι ας βασανίζομαι με όλα.
Η πλήρης άπνοια των αισθήσεων βλάπτει.
Αυτό κατάλαβα ως άνθρωπος των σπηλαίων
οπότε φοράω τη χακί καμπαρντίνα μου
και βγαίνω να πολεμήσω αόρατους εχθρούς.
Πέρασαν έτη και έτη με πολλές αλλαγές εποχών.
Του χαλκού, του σιδήρου, των μεταρρυθμίσεων
των μεγάλων και μικρότερων πολέμων
κι ακόμα αλληθωρίζω όταν ακούω σειρήνες…
Ακόμα συγκλονίζομαι στη θέα ερειπίων.
Όμως, ακόμα δεν κατάλαβα, τι θέλω εγώ εδώ
με τις αμνήμονες φυλές των τετραπόδων…
Τους πέταξα το ρόπαλό μου κι έτρεξα στο δάσος.
