Γιορτή της μητέρας σήμερα. Χρόνια πολλά στις μανούλες όλου του κόσμου! Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο ποίημα της φίλης μου Ειρήνης Παπαδοπούλου. Είναι γιατρός και ασχολείται με τη στιχουργική και την ποίηση. Στο ποίημά της "Μάνα" μιλά για το μητρικό ένστικτο που εκφράζεται στη ζωή μιας γυναίκας ,ανεξάρτητα από τη βιολογική σχέση μάνας-παιδιού!
Μάνα-ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Μάνα εγώ δε λέγομαι
και τη γιορτή της χάνω
έτσι το διάλεξε η ζωή
κι ό,τι μου λέει κάνω
Μα έκρυψα στον κόρφο μου
μ' αγάπη σκεπασμένα
παιδιά πολλά αφίλητα
πολλά κι αγαπημένα
Σιδερικά μαζεύουνε
σου πλένουνε το τζάμι
πουλούνε χαρτομάντηλα
και ζούνε με το δράμι
Κι εκείνα στα λασπόνερα
που τρων τα κόκκαλά τους
έγινα στάλα δάκρυ τους
ψίχουλο στην ποδιά τους
Έχω κι απ' τ' άλλα τα παιδιά
που κάτι τα λαβώνει
κείνα που μου τα φέρανε
ο πυρετός κι οι πόνοι
Κι έσκυψα στο προσκέφαλο
να ακούσω το σφυγμό τους
τι κι αν δεν είμαι μάνα τους
έγινα στο πλευρό τους
Κι έχω και κατιτίς μικρά
που μ' έχουν Παναγιά τους
όταν με βλέπουν να 'ρχομαι
κουνάνε την ουρά τους
Λόγια δεν ξέρουν να σου πουν
μα σε κοιτούν και λιώνεις
δεν κάνει έκπτωση η καρδιά
κι αυτά τα καμαρώνεις
Τώρα μου λέτε με όλα αυτά
για μάνα αν μετράω
αν έχει θέση στη γιορτή
για μένα κι αν χωράω
Ε.Π.
