Ένα ποίημα για τις μανούλες όλου του κόσμου, όπως λέει η δημιουργός του Γιάννα Μαγαλιού. "Μάνα"!
Μάνα-ΓΙΑΝΝΑ ΜΑΓΑΛΙΟΥ
Κοιτάτε βήμα γρήγορο, σαν την λαφίνα τρέχει,
λύθηκε το μαντήλι της, χυθήκαν τα μαλλιά της.
σαν το κλαδί στον άνεμο σείεται η ψυχή της.
Βγαίνει στην ακροποταμιά και στο βαθύ ρουμάνι
πιάνει ρωτάει τα πουλιά και τα ψηλά ελάτια:
-Μην είδατε τα σπλάχνα μου τους ήλιους της ζωής μου;
και τα ελάτια απαντούν και τα κλωνιά λυγίζουν,
-Κυρά μου μην ταράζεσαι και μη βαριανασαίνεις
εδώ είναι τα σπλάχνα σου, οι ήλιοι της ζωής σου,
φέρνουν νερό στις χούφτες τους στις ρίζες μας να ρίξουν,
φέρνουν φλισκούνι ευωδιαστό θυμάρι μυρωμένο
να φτιάξουν τα πουλιά φωλιές επάνω στα κλαδιά μας.
-Ανάσανα να σας χαρώ στο σπίτι θα τα πάρω,
να τα ταΐσω ζάχαρη να τα ταΐσω μέλι,
στον κόρφο μου να κοιμηθούν ονείρατα να δούνε
στον ύπνο τους να χαίρονται και να κρυφογελούνε.
©Γιάννα Μαγαλιού
