Θα γνωρίσουμε τρία αδημοσίευτα ποιήματα του Αντρέα Πολυκάρπου!
Ποια πατρίδα
Βαριά του Πατέρα η σκιά
απλώνεται στων ανθρώπων τα ασπρόρουχα
με τις πιτσιλιές από το φρέσκο
του Αρνίου αίμα να διαποτίζει το ύφασμα.
Κάθε δείλι ακροβατείς στα κορφοβούνια του Γολγοθά.
Εκεί που αλυχτούν Σοδόμιοι τράγοι
λίγο πριν θυσιαστούν στων Δελφών τη γη.
Στις ρίζες ενός πετρωμένου πλάτανου
ξαποσταίνει ο μέγας καταδότης.
Αυτός που ταρίχευσε τον ήλιο
και τον πέρασε στο λαιμό για φυλακτό.
Από τότε ζούμε στα σκοτάδια της σάρκας.
Στα πόδια μας ξεπετσιασμένες, ερμαφρόδιτες σαύρες
φωλιά τους κάνουν τις κούφιες φάλαγγες.
Του Πρίαπου οι ακόλουθοι
ξελιγωμένοι για σάρκα γονιμοποιούν
της Βηθλεέμ τη γη.
Τι αλήθεια Σου απέμεινε;
Στις ανοικτές των χεριών Σου πληγές
φυτρώνουν διψασμένοι κάκτοι.
Με τα αγκάθια τους χτενίζεις τα μαλλιά Σου.
Στην έκλειψη του φωτός
τρόχιζε το μαχαίρι της σφαγής ο Κάιν.
Δεισιδαίμονες του Σεράπειου Θεοί
με το στίγμα του Εωσφόρου στα μπράτσα
την Μαρία διαπόμπευσαν
στις γειτονιές της Συρίας, της Αιγύπτου, της Μεσοποταμίας.
Κι Εσύ ισορροπείς σε δυο ξύλα επάνω.
Στα πόδια Σου νωπές ακόμα οι σταγόνες
των δακρύων μιας μαυροφορούσας ιερόδουλης.
Με έναν ευνουχισμένο ταύρο
ο Σαούλ σε καταδιώκει.
Φυλάξου από των μετανοούντων τη μανία.
Αυτοί θα παζαρέψουν τα καρφιά Σου
και στο πρώτο ψύχος θα κάψουν
του μαρτυρίου Σου το σύμβολο.
Ποια πατρίδα το φως Σου θα μεταλάβει.
Άπατρις Θεός, με ψαλμωδίες
γητεύεις του Ιωάννη το Θηρίο.
Τις θηλές που βύζαξες
Σάτυροι και Σειληνοί
περιδέραιο τις κάνουν.
Με αυτές τον λαιμό Σου να ντύσουν.
Ποια πατρίδα, αλήθεια,
το φως Σου θα μεταλάβει,
τώρα που όλοι μας μάθαμε
να αγγιζόμαστε στα σκοτάδια;
Εδώ γεννηθήκαμε
Εδώ γεννηθήκαμε μα δεν ριζώσαμε.
Σπόροι που κυλίστηκαν στην πέτρα,
που έλιωσαν στις μυλόπετρες του θανάτου.
Σάρκες που δεν ζυμώθηκαν σε ψωμί.
Άνθη που κλείστηκαν σε μια αρμαθιά αγκάθια,
μια αγκαλιά να βρούνε κι ας ήτανε στέρφα.
Σε κάθε χάδι κι ένας ακρωτηριασμός.
Σε κάθε παρηγοριά
κι ένα της σάρκας πετσόκομμα.
Μάταια ζητήσαμε από τον ουρανό νερό.
Τα σύννεφα δεν έφεραν βροχή.
Μόνο την ύπαρξή μας κυκλώσανε.
Ίσκιοι μάς στέρησαν το φως.
Διψασμένοι και τυφλοί
δεηθήκαμε στη θάλασσα
τη σπορά μας να ξεπλύνει.
Στους τάφους μας βαθιά
πέτρωσε η ζωή.
Εδώ μας σπείρανε
τα μεστωμένα χέρια.
Μα κανένα από τα σπλάχνα μας
δεν θα ανθίσει λουλούδι.
Κι ας ήταν μέρα της άνοιξης
όταν μας φυτέψανε.
Κι ας λαλούσε η καμπάνα.
Στο κοιμητήρι με τους ξάγρυπνους νεκρούς
δεν προσμένουμε πια την ανάσταση.
Στην τελευταία μετάληψη
μας πρόσφεραν χολή.
Ξεκλειδώνουμε το οστεοφυλάκιο
των ματιών μας,
τα παιδικά ν’ ακούσουμε νανουρίσματα
και τα πολύχρωμα
να ψαχουλέψουμε όνειρα
και ξεχύνονται όξω
των στεναγμών οι χείμαρροι.
Μας φύτεψαν, μα δεν ανθίσαμε.
Μόνο ένα στο λευκό απάνω μάρμαρο κρίνο
θα σκύψει στον πόνο μας
και με την ανάσα του
θα θερμάνει στο καντήλι τη φλόγα.
Μάταια στο φθινόπωρο που μας γέννησε
στοργή από την άνοιξη προσμένουμε…
Το χαραγμένο χαμόγελο
Γερασμένα τα χέρια που απέμειναν
να μας σφουγγίζουν τα δάκρυα στα μάτια.
Όλος ο θάνατος στου αλλουνού τα χείλη.
Με προσευχές οι γλώσσες μας μπλεγμένες.
Κοκαλιασμένα τα δάχτυλα
στη χούφτα που κρατάμε.
Στις ξέρες της κολυμβήθρας σου
ναυάγησαν οι προσευχές σου.
Πνιγμένο το σώμα
προσφύγεψε σε καιόμενες
και κολασμένες βάτους.
Το μυρωμένο στο μέτωπο σημάδι
τρομάζει όλα όσα δεν ξεστόμισες.
Ξεχασμένες δοξασίες βαραίνουν
τα κυρτά σκέλεθρα.
Ένα κιβούρι έστρωσες κατάχαμα.
Το θέρος να προσμένεις
και τα ανθισμένα γιασεμιά.
Μοσχοβολάει του πλαστουργού η φύση
μα εσύ σε πετρωμένα
έχεις φυτρώσει χώματα.
Σκοτεινός γύρω ο κόσμος
και σένα σου έλαχε
τον χειμώνα να έχεις για πατέρα.
Σβήνουν τα κεριά καθώς διαβαίνεις.
Λαθρεπιβάτης της ζωής,
χωρίς εισιτήριο στριμώχνεσαι στη γαλαρία.
Σε έναν της Εδέμ ξαπλώνεις κήπο.
Ολάκερη η άνοιξη καρπίζει
από τη σήψη σου.
Του παραδείσου οι έκπτωτοι
με τα νύχια τους χαράζουν ένα χαμόγελο
στο στραβοχυμένο στόμα σου.
Βιογραφικό σημείωμα
Ο Αντρέας Πολυκάρπου γεννήθηκε στην Κύπρο το 1984 και από το 2004 ζει στην Αθήνα, δίπλα στη θάλασσα. Ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία, ενώ γράφει ποίηση και θέατρο. Ποιήματα και θεατρικά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Ισπανικά και στα Γαλλικά. Αγαπά τη θάλασσα και τις γάτες ενώ ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τον άνθρωπο…
