«Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι»-Νικολέτα Καπίλλα (Εκδόσεις Κέδρος)
γράφει η Αγγελική Καραπάνου
Περιγραφή
Συγγραφέας: ΚΑΠΙΛΛΑ ΝΙΚΟΛΕΤΑ
Έτος έκδοσης: 2025
ISBN: 978-960-04-5567-0
ΣΕΛ.: 168
Ηλικία: από 16 ετών
Βραβείο: Στη «Χρυσή Λίστα» 2026 του ELNIPLEX με τα καλύτερα βιβλία του 2025 για εφήβους |
Στους βραχείς καταλόγους του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ |
Στη λίστα της Κόκκινης Αλεπούς με τα καλύτερα βιβλία για παιδιά για το 2025
Τιμή έκδοσης: 11.00€ ΤΙΜΗ: 9.90€
Τον Σεπτέμβριο του 2025 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Κέδρος η συλλογή διηγημάτων της Νικολέτας Καπίλλα «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι». Το βιβλίο ήδη βρέθηκε στη «Χρυσή Λίστα» 2026 του ELNIPLEX με τα καλύτερα βιβλία του 2025 για εφήβους , στους βραχείς καταλόγους του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ και στη λίστα της Κόκκινης Αλεπούς με τα καλύτερα βιβλία για παιδιά για το 2025.
Πρόκειται για ένα βιβλίο εφηβικής λογοτεχνίας που απευθύνεται σε αναγνώστες από 16 ετών και πάνω. Η συγγραφέας είναι εκπαιδευτικός από την Κύπρο και το παρόν πόνημά της αποτελεί το πέμπτο εκδομένο έργο της. Στη συλλογή, ηρωίδες είναι οκτώ κορίτσια εφηβικής ηλικίας που βιώνουν κάποια κακοποιητική συμπεριφορά.
Όπως μας πληροφορεί η δημιουργός στο εισαγωγικό της σημείωμα, η μυθοπλασία συναντά το προσωπικό της βίωμα. Οι ιστορίες διαδραματίζονται στη σύγχρονη εποχή, αλλά δυστυχώς το θέμα είναι κι επίκαιρο και διαχρονικό. Οι πρωταγωνίστριες των δραματικών περιπετειών είναι μαθήτριες της Β΄Λυκείου, ή φοιτήτριες. Τα διηγήματα συνδέονται μεταξύ τους , καθώς το νήμα μιας ιστορίας ολοκληρώνεται σε επόμενο διήγημα. Όλες τις ηρωίδες, τις ενώνει ένα ανοιχτό τραύμα. Στο ένα διήγημα τα κορίτσια παρουσιάζονται ως κεντρικοί χαρακτήρες και σε κάποιο άλλο ως δευτερεύοντες. Τα διηγήματα συνθέτουν ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα. Τα θύματα είναι οι αδύναμοι κρίκοι μιας αλυσίδας που σπάει, ματώνοντας ψυχές και ζωές.
Τα αδικήματα, οι κακοτοπιές, τα εγκλήματα, λαμβάνουν χώρα άλλοτε στο σπίτι, κάποτε στο σχολείο, πότε πότε στις νεανικές παρέες, ή στο ευρύτερο περιβάλλον των νεαρών κοριτσιών. Κακοποιητές είναι ο πατέρας, ο ερωτικός σύντροφος, το αγόρι της φίλης, ο καθηγητής, η μητέρα, οι συμμαθητές.
Η βία παίρνει πολλές μορφές. Λεκτική, σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική. Άλλες φορές είναι ωμή κι απροκάλυπτη κι άλλες έμμεση, δυσδιάκριτη, ύπουλη, κεκαλυμμένη. Για μεγάλα διαστήματα τα περιστατικά αυτά μένουν στο σκοτάδι, μέχρι το θύμα να μιλήσει σε κάποιον που εμπιστεύεται. Να ζητήσει τη συμπαράσταση που δικαιούται.
Ο θύτης εκμεταλλεύεται την εξουσία του και την ευαλωτότητα του θύματος. Η ηλικία, το φύλο, η θέση, η σωματική δύναμη, η θρασυδειλία, είναι τα όπλα του. Άλλοτε δρα βάσει σχεδίου κι άλλοτε υπό την επήρεια ανεξέλεγκτων κακόβουλων συναισθημάτων. Το θύμα ντρέπεται, φοβάται, τραυματίζεται και δε μιλά για τα δεινά που το περιβάλλουν. Κι ο κύκλος βίας συνεχίζεται.
Όταν οι θύτες είναι γονείς, η βία συχνά προβάλλεται με τον μανδύα της ενδεδειγμένης πράξης για το καλό του θύματος. Στο διήγημα «Τρίχες» βλέπουμε έναν πατέρα να «κουρεύει» την κόρη του παρά τη θέλησή της ως την ενηλικίωσή της ,και να τη χτυπά όταν τολμά να διαμαρτυρηθεί. Διατείνεται πως το κάνει για να δυναμώσουν τα μαλλιά της. Στο διήγημα «Μια φυσιολογική ζωή» μια μητέρα προσπαθεί να κάνει την κόρη της πρωταθλήτρια με το ζόρι, υποβάλλοντάς την σε απάνθρωπες θυσίες, δήθεν επειδή νοιάζεται για το μέλλον της. Της στερεί τις χαρές της εφηβικής της ηλικίας και την κατηγορεί για αχαριστία. Ιδιότυπη ψυχολογική βία είναι και να μιλάει το θύμα για το δράμα του και να μην το πιστεύουν, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο διήγημα «Τα ιδιαίτερα».
Στο διήγημα «Ειρήνη» ένα κορίτσι δέχεται σχολικό εκφοβισμό από τη συμμαθήτριά της , η οποία την εκβιάζει και την κοροϊδεύει για το πρόβλημα της κώφωσής της. Ο θηλυκός νταής καταρρακώνει την ήδη επιβαρυμένη ψυχολογική κατάσταση ενός κοριτσιού, νιώθοντας μια σαδιστική χαρά.
Στο διήγημα « Η φωτογραφία» σκιαγραφείται η περίπτωση της διαδικτυακής διαπόμπευσης μιας κοπέλας μέσω μιας γυμνής φωτογραφίας.
Το βιβλίο κλείνει με το διήγημα «Αυτός φταίει». Ένας άντρας αναγκάζει τη φιλενάδα του διά της σωματικής βίας να συμμετάσχει στην κλοπή ενός θησαυρού, στον τόπο που κάποτε δολοφονήθηκε μια γυναίκα από τον σύντροφό της. Η νεαρή γυναίκα βλέπει όραμα με τη δολοφονημένη ύπαρξη που «στοιχειώνει» τον χώρο. Το μεταφυσικό στοιχείο του διηγήματος δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα.
Τα τέσσερα διηγήματα είναι γραμμένα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και τα υπόλοιπα σε τριτοπρόσωπη. Η γλώσσα είναι λιτή, σύγχρονη, συγκινησιακά φορτισμένη. Οι παραστατικές περιγραφές χτυπούν ευαίσθητες χορδές. Φέρνουν στο μυαλό εικόνες από περιστατικά που έχουμε ζήσει ως θύματα ή ως ανώνυμοι θεατές. Που έχουμε δει με τα μάτια μας, που μας έχουν διηγηθεί, που παρακολουθήσαμε στις ειδήσεις. Η ταύτιση αναπόφευκτη.
Οι «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι» είναι ένα πολύ ουσιαστικό βιβλίο κοινωνικού προβληματισμού πάνω στο φλέγον ζήτημα της έμφυλης βίας. Ένα έργο που χτυπά καμπανάκια κι αναζητά λύσεις. Εύχομαι το πεζογράφημα της συναδέρφισσας Νικολέτας Καπίλλα να γνωρίσει πολλές αναγνώσεις!
